کشش لوله

 
کشش لوله (Tube Sinking) برای پرداخت نهایی استوانه های توخالی که با فرآیندهای شکل دادن گرم مانند اکستروژن، سنبه کاری یا نورد تولید می شوند ، انجام می گیرد. کشیدن سرد برای به دست آوردن حدود مجاز ابعادی دقیقتر، تولید پرداخت های سطحی بهتر، بهبود خواص مکانیکی لوله به وسیله کار سختی، تولید لوله های با جدار نازکتر یا قطرهایی کوچکتر از آنچه با روش های گرم کاری به دست می آید و تولید لوله هایی با اشکال نامنظم، به کار می رود.
 
چهار روش اصلی کشش سرد برای تولید لوله وجود دارد. در سه فرآیند اول که با استفاده از تکیه گاه های داخلی کشش صورت می گیرد، کاهش ضخامت جدار لوله قسمت اصلی تغییر شکل را به خود اختصاص می دهد. اما در روش فروکشی لوله بدون تکیه گاه داخلی، این امکان نیز وجود دارد که قطر لوله کاهش یابد. این کاهش معمولاً با کمی افزایش ضخامت دیواره لوله همراه است. خمش برگشت پذیری که در این روش وجود دارد ممکن است سبب ترک داخلی شود بنابراین از این فرآیند چندان استفاده نمی شود. اما بیشتر فرآیندهای کشش لوله با استفاده از سنبه و توپی با کمی کاهش قطر داخلی همراه است. مقدار کاهش به اختلاف موجود بین قطر تکیه گاه میانی و قطر داخلی اولیه لوله بستگی دارد. چون در فروکشی لوله، درون لوله بر چیزی متکی نیست، جداره کمی ضخیم و سطح داخلی غیر یکنواخت می شود. چون برش در ورودی و خروجی قالب زیاد است، کرنش زاید در فروکشی بیشتر است و تغییر شکل حدی از سایر فرآیندهای تولید لوله کمتر است.
اطلاعات بیشتر